ایران فدای اشکو خنده ی تو /
دل پرو تپنده ی تو /
فدای حسرتو امیدت /
رهایی رمنده ی تو , رهایی رمنده ی تو /
ایران اگر دل تو را شکستند تورا به بند کینه بستند /
چه عاشقانه بی نشانی که پای درد تو نشستند /
که پای درد تو نشستند /
کلام شد گلوله باران /
به خون کشیده شد خیابان /
ولی کلام آخر این شد که جانه من فدایه ایران /
تو ماندیو زمانه نو شد خیاله عاشقانه نو شد /
هزار دل شکستو آخر /
هزارو یک بهانه نو شد /
ایران به خاک خسته ی تو سوگند به بغض خفته ی دماوند /
که شوق زنده ماندن من به شادی تو خورده پیوند /
به شادی تو خورده پیوند /
ایران اگر دل تو را شکستند تورا به بند کینه بستند /
چه عاشقانه بی نشانی که پای درد تو نشستند /
که پای درد تو نشستند /
